Ludzie mają irytujący zwyczaj pamiętania rzeczy, których nie powinni pamiętać

Dean Valdes

Decyzja o wyprowadzce z rodzinnego Edynburga i rozpoczęciu nowego, samodzielnego życia z dala od ukochanej rodziny, była jedną z najlepszych. Już podczas studiów snuł plany o ustabilizowaniu się w innych mieście, gdzie nie będzie narażony na wywody matki, krawcowej i pogardliwe spojrzenie ojca, górnika, gdyby oznajmił im, że nie będzie kolejnym, który założy kask, zejdzie pod ziemię, spędzając tam całe dnie, nawet kosztem najbliższych, najważniejszych osób. Ich reakcja jedynie utwierdziła go w przekonaniu, że należy zapuścić korzenie w nowym miejscu, gdzie nie będzie postrzegany, jako nieudacznik, zabijający rodzinną tradycję. Matka próbowała odwieść go od pomysłu przeprowadzki na inny kontynent, przestrzegając, że może stracić rodziców, rodzeństwo, znajomych. Ojciec obdarzył go jedynie żałosnym, pełnym rozczarowania spojrzeniem i zanim pierworodny syn udał się na lotnisko, życzył mu powodzenia w nowym życiu.

Zaaklimatyzowanie się w obcym miejscu przyszło mu wyjątkowo łatwo. Gorzej radził sobie ze znalezieniem pracy, bo to zajęło mu wiele miesięcy, spędzonych na roznoszeniu CV do każdej najmniejszej knajpki, zakreślaniu ogłoszeń w gazecie, wykonywaniu kilku telefonów tygodniu. Wreszcie zebrał siły i zatrudnił się na zmywaku w jednej z restauracji. Po nieotrzymaniu pierwszej wypłaty, rzucił ścierą w twarz właściciela i opuścił lokal, demolując kilka stolików po drodze do drzwi. Przez jego życiorys przewinęło się kilka różnych fuch, z których dochód był niewielki. Ostatecznie otworzył własną knajpkę, ściśle połączoną z Centralną Agencją Wywiadowczą, gdzie jej pracownicy zaczęli spędzać przerwy od pracy, zjadać lunch lub umawiać się na spotkania. Interes ruszył z ogromnym impetem, a popularnością oraz nienaganną opinią cieszy się do dziś.

Poszczęściło mu się w nowym miejscu, gdzie nie tylko zaczął prowadzić własną restaurację, ale również znalazł miłość. Nigdy nie pomyślałby, że jego czarny humor pomoże mu uzyskać względy pięknej pani psychiatry i zapoczątkować ich długą znajomość. Przez pięć lat pokochał ją niezwykle mocno. Dla niej był gotowy zrezygnować chociażby z wieczornych wypadów z kolegami na piwo lub codziennych odstresowujących wizyt na siłowni. Całkiem niedawno zaczął poważnie myśleć o prawdziwej rodzinie, o małżeństwie i potomstwie. Niestety, jego dar przekonywania nie działa na partnerkę, której po złych doświadczeniach nie śpieszy się do ołtarza, a niechęć do dzieci skutecznie odsuwa temat rodzicielstwa.

Szczęśliwy u boku najważniejszej kobiety, spełniony zawodowo toczy spokojny tryb życia, w który czasem wkradnie się spontaniczność. Większość dnia spędza w pracy, gdzie zadowala klientów ,,dobrych jedzeniem", krótką pogawędką i uśmiechem. Popołudnie poświęca na spotkania z przyjaciółmi, siłownię, jazdę rowerem lub leniuchowanie przed telewizorem i oglądanie powtórek seriali. Wieczory zazwyczaj przeznacza dla Niej. 

22 V 1975, EDYNBURG, SZKOCJA, WIELKA BRYTANIA —— WŁAŚCICIEL I SZEF KUCHNI RESTAURACJI ,,CARMNIK”, GDZIE STOŁUJĄ SIĘ AGENCJI CIA —— SYN KRAWCOWEJ I GÓRNIKA —— UŁOŻONY, Z NUTĄ SPONTANICZNOŚCI I WSPANIAŁEGO, CZARNEGO HUMORU —— METR DZIEWIĘĆDZIESIĄT UROKU, ZAWADIACKI UŚMIECH I CHYTRE SPOJRZENIE BŁĘKITNYCH OCZU —— PAN VLADA —— ZAKOCHANY PO USZY W PANI PSYCHIATRZE 

_______________________________________________________________________

Cześć! W tytule cytat Christophera Paoliniego, a na zdjęciu cudowny Gerard Butler. Szczególne podziękowania kieruję do Pirata, która pozwoliła mi przejąć postać. :)  Aktualnie pracuję nad powiązaniami, dlatego wkrótce wzbogacą one kartę. Liczę na różnorodne wątki i masę dobrej zabawy. Zapraszam serdecznie, nie gryzę!